بی تو هرگز

از خدا پرسيدم

abedinzadeh — Thu, 09 Apr 2009 20:01:27 GMT

از خدا پرسيدم

كه چرا همه ي انسان ها را خوب نيافريدي؟

گفت اگر همه خوب بودند ديگر خوبي معنايي نداشت

پرسيدم چرا نبايد همه ي ما خوشبخت باشيم؟ و هميشه از زنده بودمان لذت ببريم

گفت اگر هميشه در حال خوشگذارني و هيمشه خوشبخت باشيد

چندي نميگذرد كه از زندگي سير خواهيد شد

زيرا آنگاه هرگز معناي حقيقي خوشبختي و لذت را نمي فهميد

پرسيدم چرا همه ي ما را زيبا و خوش ظاهر نيافريدي؟

گفت آنگاه همه ي شما به خاطر داشتن چهره اي زشت اندوه گين ميشديد

چراكه زيبايي را درك نميكرديد

كمي به فكر فرو رفتم

با خود گفتم او براي تمام سوالاتم پاسخي قانع كننده دارد

در همين فكر ها بودم كه گفت

چرا اينها را ميپرسي؟

من نه در خوشبختي

نه در بي چارگي

نه در شادي هايت

و نه غم هايت

و نه در هيچ پستي و بلندي زندگيت دخالتي نميكنم

كمكت ميكنم

اما خوشبختيت را مديون زحمات خود هستي

و بدبختيت هم ثمره ي بي كفايتي خودت است

چرا خوبي هاي ديگران را از من

و بدي هاي خودت را نيز از من ميداني؟

من مانند پدري تمام شما را به يك اندازه دوست دارم

و به تمام شما يه يك اندازه نعمت دادم

حالا اگر برادرت بيشتر از تو دارد

دليلش آنست كه با تدبيري بهتر و در راهي مناسب تر

نعمت مرا به كار گرفت

تو هم اگر ميخواهي مثل او باشي

مثل او تلاش كن

بالهایت را کجا جا گذاشتی

abedinzadeh — Thu, 09 Apr 2009 19:52:59 GMT

پرنده بر شانه هاي انسان نشست.

انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نيستم، تو نمي تواني روي شانه من آشيانه بسازي.

پرنده گفت: من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي پرنده ها و آدمها را اشتباه مي گيرم.

انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت: راستي چرا پر زدن را کنار گذاشتي؟

انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد.

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است.

انسان ديگر نخنديد. ا

نگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد،

چيزي که نمي دانست چيست.

شايد يک آبي دور، يک اوج دوست داشتني.

پرنده گفت: غير از تو پرنده هاي ديگري را نيز مي شناسم که پر زدن از يادشان رفته است.

درست است که پرواز براي يک پرنده ضرورت است، اما اگر تمرين نکند فراموش مي شود.

پرنده اين را گفت و پر زد.

انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اينکه چشمش به يک آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد :

روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد.

آنوقت خدا بر شانه هاي کوچک انسان دست گذاشت و گفت : "يادت مي آيد ؟ تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود.

اما تو آسمان را نديدي.

راستي عزيزم بالهايت را کجا جا گذاشتي؟ "

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس کرد.

آنوقت رو به خدا کرد و گريست....

__________________

راز و نیاز با خدا

abedinzadeh — Thu, 09 Apr 2009 19:43:06 GMT

الا ! ای مهین مالك آسمانها
كجا گیرم آخر سراغت كجایی ؟
غلام وفای تو بودم _ نبودم ؟
چرا با من با وفا بی وفایی ؟
چه سازم من آخر بدین زندگانی
كه ریبی است در بیكران بی ریایی
چسان خلقت مهمل است اینكه روزم
فنا كرد – كام قدر – بر قضایی !
بیا پس بگیر این حیاتی كه دادی
كه مردم از این سرنوشت كذایی !
خداوندگارا !
اگر زندگانیست این مرگ ناقص
بمرگ تو ، من مخلص خاك گورم !
دو صد بار میكشتم این زندگی را
اگر میرسیدی به زور تو ، زورم !
كما اینكه این زور را داشتم من
ولی تف بر این قلب صاف و صبورم !
همه ش خنده میزد بصد ناز و نخوت
كه من جز حقیقت ز هر چیز دورم !
بپاس همین خصلت احمقانه
كنون اینچنین زارو محكوم و عورم ؟
چه سود از حقیقت كه من در وجودش
اسیر خدایان فسق و فجورم ؟
از آن دم كه شد آشنا با وجودم
سرشكی نهان در نگاه سرورم
چو روزم ، تبه كن تو ، روز « حقیقت »
كه پامال شد زیر پایش غرورم
خداوندگارا!
تو فرسنگها دوری از خاك دوری
تو درد من خاك بر سر چه دانی ؟
جهانی هوس مرده خاموش و بیكس
در این بینفس ناله آسمانی ...
زروز تولد همه هر چه دیدم
همه هر كه دیدم تبه بود و جانی
طفولیتم بر جوانی چه بودی
كه تا بر كهولت چه باشد جوانی !
روا كن به من شر مرگ سیه را
كه خیری ندیدم از این زندگانی!
مگر از پس مرگ – روز قیامت
خلاصم كن زین شب جاودانی!
بمن بد گمانی؟ دریغا ! ندانم
چسان بینمت تا چنانم ندانی؟
نه بالی كه پر گیرم آیم به سویت
نه بهر پذیرایی ات آشیانی!
چه بهتر كه محروم سازم تو را من
ز دیدار خویش و از این میهمانی
مبادا كه حاشا نمائی بخجلت
كه پروردگار لتی استخوانی !
خداوندگارا !
تو میدانی آخر ، چرا بی محابا
سیه پرده شرم و رو را ندیدم !
مرا ز آسمان تو باكی نباشد
كه خون زمین می طپد در وریدم !
من آن مرغ ابر آشیانم كه روزی
ببال شرف در هوا می پریدم !
حیات دو صد مرغ بی بال وپر را
برغم هوس – از هوی می خریدم
بهر جا كه بیداد میكشت دادی :
بقصد كمك ، كوبه كو می خزیدم !
بهر جه كه میمرد رنگی ز رنگی
بیكرنگی از جای خود میپریدم !
من آن شاعر سینه بدریده هستم
كه عشق خود از مرگ می آفریدم !
چه سازم ! شرنگ فنا شد به كامم
ز شاخ حقیقت هر چه چیدم!
ولی ناخلف باشم از دیده باشی
كه باری سر انگشت حسرت گزیدم !
ار آنرو كه با علم بر سرنوشتم
ز روز ازل راه خود را گزیدم !
خداوندگارا !
ز تخت فلك پایه آسمانها
دمی سوی این بحر بی آب رو كن
زمین را از این سایه شیاطین
جنین در جنین كین به كین رفت و رو كن
سیاهی شكن چنگ فریادها را
به چشم سكوت سیاهی فرو كن !
همیشه جوانی تو ، پیر زمانه !
شبی هم " جوانی " بما آرزو كن !
كه تا زیرورو نسازم آسمانت
زمین را بنفع زمان زیر رو رو كن !

abedinzadeh — Sun, 11 May 2008 07:04:53 GMT

امروز تولدم

می دانم

abedinzadeh — Wed, 27 Jun 2007 19:04:18 GMT

آنگاه که غرور کسي را له مي کني، آنگاه که کاخ آرزوهاي کسي را ويران مي کني، آنگاه که شمع اميد کسي را خاموش مي کني، آنگاه که بنده اي را ناديده مي انگاري ، آنگاه که حتي گوشت را مي بندي تا صداي خرد شدن غرورش را نشنوي، آنگاه که خدا را مي بيني و بنده خدا را ناديده مي گيري ، مي خواهم بدانم،دستانت را بسوي کدام آسمان دراز مي کني تا براي خوشبختي خودت دعا کني؟. بسوي کدام قبله نماز مي گزاري که ديگران نگزارده اند؟

روزي از گورستاني مي گذشتم روي تخته سنگي نوشته يافتم كه نوشته بود: " اگر جواني عاشق شد چه كند؟ " من هم زير آن نوشتم: " صبر " براي بار دوم كه از آنجا گذر كردم زير نوشته ي من كسي نوشته بود: " اگر صبر نداشته باشد چه كند؟ " من هم با بي حوصلگي نوشتم: "مرگ" براي بار سوم كه از آنجا عبور مي كردم انتظار داشتم زير نوشته من نوشته اي باشد اما زير تخته سنگ ، جواني را مرده يافت

نجوم نخوندم , ولي مي دونم تو هفت آسمون يه ستاره ندارم. فيزيک نخوندم , ولي مي دونم « هر عملي را عکس العملي است...» غير از عشق من به تو و مي دونم که واحد اندازه گيري عشق , ژول و کالري و وات و... نيست زيست شناسي نخوندم , ولي مي دونم قلب همون دله که مي تونه براي يه نفر تنگ بشه يا تندتر بزنه شيمي نخوندم , ولي مي دونم اگه عشق نباشه ملکول هاي هيدروژن و اکسيژن نمي تونن اينقدر محکم همديگه رو فشار بدن که اشک جفتشون در بياد

عشق

abedinzadeh — Wed, 20 Jun 2007 17:43:46 GMT

تا به کی باید رفت
از دیاری به دیاری دیگر
نتوانم نتوانم جستن
هر زمان عشقی و یاری دیگر
کاش ما آن دو پرستو بودیم
که سفر می کردیم
از بهاری به بهاری دیگر !

شاید رفتن به مجلس بهنام سخت بود اما وقتی رفتم دیدم تنها نیستم

همه بچه های دانشگاه بودند و وقتی قرآن میخوندیم همه با هم گریه میکردم.....

در دور ترین و بدترین کابوسم دیدن عکس دوستام اونم با روبان مشکی نبوده و نیست.... کاش میشد کاری کرد..... عکس بهنام مثل همیشه با یه لبخند شیطون... اما دیگه نیست که شیطنت کنه...

بین ما همیشه زنده است..... خدا رحمتش کنه

به هر حال خدا بهنام و برادرش و داییش که تو این حادثه از بین رفتند و بیامرزه و من مطمئنم که جای اونها خوبه.... فقط ماییم که ناراحتیم... خدا به مادرش هم صبر بده.....

بچه ها براش فاتحه بخونید....

گفتگو با خدا»

abedinzadeh — Mon, 18 Jun 2007 19:38:55 GMT

گفتگو با خدا»

خواب ديدم در خواب با خدا گفتگويي داشتم.

خدا گفت : پس ميخواهي با من گفتگو كني؟

گفتم : اگروقت داشته باشيد.

خدا لبخند زد : وقت من ابدي است.

چه سؤالاتي در ذهن داري كه ميخواهي از من بپرسي؟

چه چيزبيش از همه شما را در مورد انسان متعجب ميكند؟

خدا پاسخ داد :

اينكه آنان از بودن در دوران كودكي ملول ميشوند. عجله دارند كه زودتربزرگ شوند و بعد حسرت دوران كودكي را ميخورند.

اينكه سلامتشان را صرف به دست آوردن پول ميكنند و بعد پولشان را خرج حفظ سلامتي ميكنند.

اينكه با نگراني نسبت به آينده زمان حال فراموششان ميشود. آنچنان كه ديگرنه در آينده زندگي ميكنند و نه در حال.

اينكه چنان زندگي ميكنند كه گويي هرگز نخواهند مرد و چنان ميميرند كه گويي هرگز زنده نبوده اند.

خداوند دستهاي مرا در دست گرفت و مدتي هردو ساكت مانديم.

بعد پرسيدم :

به عنوان خالق انسانها ميخواهيد آنها چه درسهايي اززندگي را ياد بگيرند؟

خدا با لبخند پاسخ داد :

ياد بگيرند كه نميتوان ديگران را مجبور به دوست داشتن خود كرد. اما ميتوان محبوب ديگران شد.

ياد بگيرند كه خوب نيست خود را با ديگران مقايسه كنند.

ياد بگيرند ثروتمند كسي نيست كه دارايي بيشتري دارد. بلكه كسي است كه نياز كمتري دارد.

ياد بگيرند كه ظرف چند ثانيه ميتوانيم زخمي عميق دردل كساني كه دوستشان داريم ايجاد كنيم وسالها وقت لازم خواهد بود تا آن زخم التيام يابد.

با بخشش بخشيدن ياد بگيرند.

ياد بگيرند كساني هستند كه آنها راعميقا دوست دارند اما بلد نيستند احساسشان را ابرازكنند يا نشان دهند.

ياد بگيرند كه ميشود دونفر به يك موضوع واحد نگاه كنند وآن را متفاوت ببينند.

ياد بگيرند كه هميشه كافي نيست ديگران آنها را ببخشند بلكه خودشان هم بايد خود را ببخشند.

وياد بگيرند كه من اينجا هستم هميشه...

دوست دارم خداااااااااااااااا

abedinzadeh — Mon, 18 Jun 2007 19:30:18 GMT

زندگی می گذرد

ما مانده ایم و سر نوشت پیر

زندگی مثال جاد هایست
من و تو

دو عابریم

باید بگذریم

قدر دورتر ز سر نوشت

یا پا به پای هم

زندگی دفتریست پر از برگ های سبز و زرد

پر از عشق آرزو و درد

و پس زندگی می گذرد... تنهایم نگذار

« خدايا »

خدايا!هر بار که صدات زدم ميخواستم چيزي ازت بخوام...اما اينبار فرق ميکنه صدات ميکنم ولي ديگه هيچي نميخوام چون ميدونم کمکم نميکني چون ميدونم تو هم مثل بقيه منو به خاطر گناه هاي مرتکب نشده محکوم ميکني خيلي سعي ميکنم بفهمم چرا من بايد بشم؟ اما نميفهمم ، نميفهمم چرا لحظه اي نميرسه که احساس شادي کنم احساس رضايت کنم احساس کنم منم ميتونم مثل بقيه بدون دردسر عاشق بشم بدون دردسر احساساتم رو به زبون بيارم و به کسي که دوستش دارم بگم...

مگه چي کار کردم که اينطوري بايد جواب بشنوم؟

خدايا بنده هات رو آفريدي تا با من لج کنن تا قلبم رو داغون کنن.مرد و زن دختر و پسر کوچيک و بزرگ غريبه و آشنا مامور آزار منن.

واسه چي از محبت کسي که ميخوام محرومم؟ واسه چي از عشق کسي بي بهره ام که لحظات زندگيم رو به خاطر اون زندگي ميکنم؟

واسه چي؟ من که سعي ميکنم خوب رفتار کنم من که سعي ميکنم محبت کنم و احترام بذار مسعي ميکنم نشون بدم که قلبم مهربونه ولي بقيه ميخوان خلاف اينو ثابت کنن؟

نميخوام هيچي نميخوام، نه دوست ميخوام نه دلسوز نه عاشق...

فقط ميخوام آروم باشم فقط همين...آرامش چيزي که هرگز بهش نميرسم مگر اينکه اي خدا خودت يه کاري کني من اگه آرامش داشته باشم همه اين چيزايي که آرزوشون رو ميکنم رو دارم... خواهش

خدايا من اشتباه کردم که گفتم تو کمکم نميکني... ميدونم...تو هميشه هستي به حرفام گوش ميدي ولي اي خدا اينبار مثل هميشه نيست من اينبار فقط از تو آرامش ميخوام... ميخوام آروم بشم کاش يه روز برسه از ته دلم از شادي بخندم نه از تظاهر...

کاش يه روز برسه از شوق گريه کنم نه از غصه ، نه از غم اون کسي که نفس هام هم به خاطر اونه!

خدايا! چرا آفريديم؟ براي حسرت؟ براي احساس گناه؟ چرا کاري نکردم ولي بايد خودم رو گناهکار بدونم؟

چرا بقيه نميخوان حتي با يه لبخند نشون بدن که دوستم دارن با اينکه ميدونم ندارن؟

خدايا ديگه اينا برام مهم نيست فقط آرامش ازت ميخوام... ميدونم تا زماني که زنده ام اين آرامش رو پيدا نميکنم حتي اگه سال ها و ماه ها دنبالش بگردم...

خدايا به من آرامش بده... يه آرامش ابدي.......................

« طناب »

داستان درباره يك كوهنورد است كه ميخواست از بلندترين كوه ها بالا برود. او پس از سالها آماده سازي ماجرا جويي خود را آغاز كرد ولي از آنجا كه افتخار را فقط براي خودش ميخواست تصميم گرفت تنها از كوه بالا برود.

شب بلندي هاي كوه را در بر گرفت ومرد هيچ چيز را نميديد. همه چيز سياه بود. اصلا ديد نداشت و ابر روي ماه و ستاره ها را پوشانده بود.

همان طور كه از كوه بالا ميرفت چند قدم مانده بود تا قله كوه پايش ليز خورد و در حالي كه به سرعت سقوط ميكرد از كوه پرت شد.

در حال سقوط فقط لكه هاي سياهي را در مقابل چشمانش ميديد و احساس وحشتناك مكيده شدن به وسيله قوه جاذبه او را در خود ميگرفت.

همچنان سقوط ميكرد و در آن لحظات ترس عظيم همه رويدادهاي خوب و بد زندگي به يادش آمد.

اكنون فكر ميكرد مرگ چقدربه او نزديك است. ناگهان احساس كرد كه طناب به دور كمرش محكم شد. بدنش ميان آسمان و زمين معلق بود و فقط طناب او را نگه داشته بود و در اين لحظه ي سكون برايش چاره اي نماند جز آنكه فرياد بكشد « خدايا كمكم كن!»

ناگهان صداي پر طنيني كه از آسمان شنيده ميشد جواب داد از من چه ميخواهي؟

ــ اي خدا نجاتم بده!

ــ واقعا باور داري كه من ميتوانم تو را نجات دهم؟

ــ البته كه باور دارم.

ــ اگر باور داري طنابي را كه به كمرت بسته است پاره كن.

يك لحظه سكوت

و مرد تصميم گرفت با تمام نيرو به طناب بچسبد.

گروه نجات ميگويند كه روز بعد يك كوهنورد يخ زده را مرده پيدا كردند. بدنش از يك طناب آويزان بود و دستهايش محكم طناب را گرفته بود...

و او فقط يك متر از زمين فاصله داشت.

و شما؟ چه قدر به طنابتان وابسته ايد؟ آيا حاضريد آن را رها كنيد؟

در مورد خداوند هرگز يك چيز را فراموش نكنيد. هرگز نبايد بگوييد كه او شما را فراموش كرده يا تنها گذاشته است.

هرگز فكر نكنيد كه او مراقب شما نيست.

به ياد داشته باشيد كه او همواره شما را تا دست راست خود نگه داشته است.

« خدا هست »

مردي براي اصلاح سروصورتش به آرايشگاه رفت. در حال كار گفتگوي جالبي بين آنها در گرفت :

آنها درباره موضوعات و مطالب مختلفي صحبت كردند. وقتي به موضوع « خدا » رسيدند.

آرايشگر گفت :

من باور نميكنم خدا وجود داشته باشد.

مشتري پرسيد:

چرا باور نميكني؟

ــ كافي است به خيابانها بروي تا ببيني چرا خدا وجود ندارد. به من بگو اگر خدا وجود داشت آيا اين همه مريض ميشدند؟ بچه هاي بي سرپرست پيدا ميشد؟ اگر خدا وجود ميداشت نبايد درد و رنجي وجود داشت. نميتوانم خداي مهرباني را تصور كنم كه اجازه ميدهد اين چيزها وجود داشته باشد.

مشتري لحظه هي فكر كرد اما جوابي نداد چون نميخواست جروبحث كند.

آرايشگر كارش را تمام كرد و مشتري از مغازه بيرون رفت. به محض اينكه از آرايشگاه بيرون آمد در خيابان مردي ديد با موهاي بلند و كثيف و به هم تاييده و ريش اصلاح نكرده. ظاهرش كثيف و ژوليده بود.

مشتري برگشت و دوباره وارد آرايشگاه شد و به آريشگر گفت:

ميداني چيست؟ به نظر من آرايشگرها هم وجود ندارند.

آرايشگر به تعجب گفت :

چرا چنين حرفي ميزني؟ من اينجا هستم. من آرايشگرم من همين الآن موهاي تو را كوتاه كردم.

مشتري با اعتراض گفت :

نه!آرايشگرها وجود ندارند چون اگر وجود داشتند هيچ كس مثل مرري كه آن بيرون است با موهاي بلند و كثيف و ريش اصلاح نكرده پيدا نميشد.

ــ نه بابا آرايشگرها وجود دارند! موضوع اين است كه مردم به ما مراجعه نميكنند.

مشتري تأييد كرد :

دقيقا! نكته همين است. خدا هم وجود دارد! فقط مردم به او مراجعه نميكنند و دنبالش نميگردند. براي همين است كه اين همه درد و رنج در دنيا وجود دارد...!!!

فال

abedinzadeh — Mon, 18 Jun 2007 19:26:25 GMT

من تو ماه

abedinzadeh — Sat, 02 Jun 2007 21:23:52 GMT

_________________

به یاد بیاور وقتی به آسمان پر ستاره نظر می اندازی...

و تک تکشان را می شماری

هیچ فکر کردی که یکی از ستاره ها کم است؟..

تو سکوت شب زیر نور ماه

چقدر دلم هوای نوازش موهاتو کرده بود

وقتی سرتو روی پاهام میذاشتی و من دستمو بین موهای بلند ومواجت جا میدادم

عطر تنتو خیلی نزدیک..درون خودم..حس می کردم

وقتی هر دو با هم قسم میخوردیم همیشه با هم بمونیم

زیر نم نم بارون عشقو زمزمه می کردیم

بوی یاس و اقاقی بوی عشق بوی التماس دو نگاه ... بوی احساس

توی مشامم می پیچید

آخ که دنیا چقدر کوچیک بود

به اندازه ی همون باغچه با گلهاش ٬ عمیق تا ماه

موهای خیسمون رو به دست باد می سپردیم و با شقایق می خندیدیم

دنیا شیرین بود مثه لبخند قشنگ تو
حالا من تنها نشستم...اما در کنارم تورو احساس می کنم

تویی که با من در حضور ماه با من قسم خوردی به عشقمون به پاک

همینم بود و حالا من میدونم

تنها یه جا زیر نور ماه نشستی و به صدای گریه ی بارون گوش میدی

میدونم

من و تو با همیم اگه در واقعیت این طور نباشه

توی رویام تکی عشق من
_________________
كنم هر شب دعايي كز دلم بيرون شود مهرت
ولي اهسته مي گويم الهي بي اثر باشد